Dag mensen

Dag mensen november 2019

Mijn ambtsperiode is afgelopen en nu vertel ik u daar graag iets over. Het was een inspirerende periode, waarbij veel contacten met andere wijkgemeenten zijn gelegd. Heerlijk om te merken dat je zo open met elkaar kunt spreken, zowel over ons (on)geloof als over de meer zakelijke dingen. Het verdriet in deze periode zat hem in het verlies van de Exoduskerk en in het feit dat we een predikant voor maar 50% konden aanstellen. De pijn hierbij zit er met name in dat wij als Open Pastoraat het niet voor elkaar krijgen om voldoende geld bij elkaar te leggen om dit te kunnen voorkomen. Mijn zorgen rondom financiën en bemensing heb ik gedeeld. Mijn zorgen leg ik hier nogmaals neer.
Ik ben dankbaar voor het in mij gestelde vertrouwen de afgelopen periode. En zoals gezegd kijk ik met genoegen hierop terug. Eigenlijk enigszins jaloers op anderen die nu deze taken op zich mogen nemen. De Kerk gaat door, en wij kunnen en mogen daar allemaal op onze eigen wijze aan bijdragen. We hoeven niet uit te blinken in geloof, of in andere talenten. We worden tenslotte gedragen door de gemeenschap, waarbij we soms voorzichtig God ervaren.
Wij zijn de kerk.
Jan van Leeuwen
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen oktober 2019

Vinden en Verzamelen
De herfst heeft zijn intrede gedaan. Voor mij begon die al eerder met het verzamelen van glazen potjes, het zoeken van bramen en er jam van maken.
In een nieuwe omgeving beleef ik dan het plezier van het vinden.
Bijbellezingen als de vreugde over het vinden van het afgedwaalde schaap en de verloren penning van de weduwe die in september op het rooster stonden herkende ik in mij zelf.
Nu de wind opsteekt begint de eekhoorn in mij wakker te worden.
Dankzij een gemeentelid weet ik nu hoe hazelnotenbomen/struiken er uit zien en er staan zelfs twee bomen vlak bij mij in de Gildenwijk. Het walnotenlaantje bij de Dalemse Kerk had ik al eerder ontdekt.
Elk jaar geef ik hartstochtelijk toe aan mijn reptielenbrein. Al zoekend en vindend is het een ideale manier om tot rust te komen en je gedachten te laten gaan over bijvoorbeeld de preek van de week. Maar ook om gewoon dankbaar te zijn voor wat de natuur ons in deze tijd geeft aan kleur, geur en voedsel. Woensdag 6 november is de dankdag voor gewas en oogst. Dit jaar ga ik een kerk opzoeken om dat mee te vieren.
Ds. Martine Wassenaar
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen september 2019

Aan het eind van de vakantie ziet het licht er anders uit. Aan het eind van de vakantie denk je weer na over de dagen die komen, vol verwachting. En je weet dat aan het eind van de vakantie het gewone leven weer begint … sterker nog, dat het gewone leven zal lijken op dat in de periode voor de vakantie. Maar toch, aan het eind van de vakantie voelt het gewone leven anders dan aan het begin van de vakantie. Weten, voelen. Het één is niet beter dan het ander, het één geeft niet meer zekerheid dan het ander, het één is wel makkelijker uit te leggen dan het ander.
Zoals wij allemaal weten 😉 begint het kerkelijk jaar met de eerste advent en het seculiere jaar op 1 januari. Voor mijn gevoel echter, begint zowel het seculiere jaar als het kerkelijk jaar na de zomervakantie.
Het ene beginpunt is niet beter dan het andere. Dus nu het nieuwe jaar voor mij weer begint, wens ik ons als Open Pastoraat veel goeds toe, of zoals ze vroeger in mijn familie zeiden: Veul Heil en Zegen toegewenst.
(Dat sluit eigen inzet overigens in!)
Jan van Leeuwen
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen juli 2019

Het is de tijd van het jaar waarin we massaal de natuur ingaan.
Opvallend dit jaar vind ik de vele bermen waarin zaaigoed is gestrooid om insecten en vooral bijen te lokken. Dat is ook hard nodig om de bijenstand op peil te houden.
De foto van de distel en de lieveheersbeestjes, die zich niets aantrekken van de stekels ontroerde me. De foto is gemaakt bij het Fort bij Giessen, waar de eerste bezinningsactiviteit van de pioniersgroep plaats vond op 23 juni.
Het was prachtig weer en de natuur rondom het fort leent zich goed voor creatieve natuuruitingen en natuurlijk fotograferen.
In de bijbel komen doornstruiken en distels er niet goed vanaf: ze moeten uitgeroeid en verbrand worden.
De foto ontroerde me omdat het me anders deed kijken. Ik zag dat distels voedsel en een schuilplaats opleveren voor lieveheersbeestjes en dat het ook mogelijk is om in een stekelige omgeving toch harmonieus samen te leven.
Bovendien fleuren de paarse bloemen de dorre omgeving op.
Ik wens u deze zomer veel natuurschoon, rust, ontspanning en verwondering toe.
ds. Martine Wassenaar
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen juni 2019

En hier staan we weer, op weg naar de zomer en het uitwaaieren. Op weg naar vakantie, met het zijeffect dat we ook weer toe zijn aan vakantie. Zolang de vakantieperiode niet gepland is, heb je geen flauw idee van je behoefte aan vakantie, maar zodra een geplande datum in zicht komt, dan begint het grote verlangen.
Raar dat een mens zo in elkaar zit, maar als je er langer over nadenkt, komt dat in veel meer situaties voor, ook in situaties waar je op voorhand iets minder positief tegenover staat. Op een zeker moment is de tijd daar voor actie en dan blijken zaken gewoon te gebeuren.
Gingen de discipelen met Pinksteren ook zo naar buiten, met de vraag: EN NU???? En konden zij het buiten toch ook niet duidelijk maken aan de verzamelde menigte? En wij, we gingen naar de Harmonie en ineens gebeuren er nieuwe dingen. Ze gebeuren niet vanzelf, maar met inzet van ons allemaal. Een verborgenheid, en een verbondenheid: ‘Van U is de toekomst, kome wat komt.’
Maar dat betekent voor mij: wij mogen en kunnen werken aan Uw toekomst, laten wij genieten van wat daarvan komt. Dat is ons gegeven.
Jan van Leeuwen
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen mei 2019

WIND, ADEM, GEEST: PINKSTERBEELDEN
Als je met Pinksteren iets van de Geest in je wilt voelen, kan het helpen om gewoon een keertje in de wind te gaan staan, je ogen dicht te doen en met volle teugen de wind, die zacht over je wangen waait en door je haar strijkt, te ervaren. Om dan te denken dat het de Pinkstergeest is, is geen inbeelding maar realiteit. De Geest van God, die al voor de schepping over de zeeën waaide, zit in de hele schepping, dus ook in de wind. Zij (ik zie de Geest graag als vrouwelijk) maakt me levend, streelt en liefkoost me. In de wind voel ik het leven van de natuur. Het meest nog als ik op of aan het water ben. Gelukkig heb ik daar in Gorinchem en omgeving volop mogelijkheden voor.
Vlak bij mijn flat ligt natuurterrein Avelingen, waar ik graag wandel langs de Merwede. Op mijn wandelingen daar overpeins ik zo de dingen van de dag. Vandaag dacht ik: zal er een tijd komen waarin we weer hagenpreken moeten gaan houden? Al die terreuraanslagen in moskeeën, kerken en synagogen stemmen een mens toch werkelijk somber. Waar ben je nog veilig? Ik kan me niet voorstellen dat we ons in Nederland ook zorgen moeten maken, maar toch.
Juist met Pinksteren worden er nog weleens van die openluchtdiensten gehouden, ook hier in Nederland, dichtbij zelfs, bijvoorbeeld in Arkel. Zouden wij onze stoelen volgend jaar ook niet eens op Buiten de Waterpoort kunnen zetten en een oecumenische dienst houden, waar de wind vrij spel heeft, de zorgen vervliegen en we ons echt open kunnen stellen voor de goede boodschap van liefde en compassie en bezieling die de wind ons in het oor blaast?

ds. Martine Wassenaar
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen april 2019

Soms zit je tegen een aankoop aan te hikken. En verzin je allerlei
redenen om iets wel of niet te doen. En dan op een zeker moment is het
zover, dan ga je ervoor. Aankoop geslaagd, volledig in de wolken rijd je
naar huis …… Maar dan, dan blijkt er toch iets niet goed te zijn, en
slaat de paniek toe.
Je moet je herpakken, bellen en regelen, maar ook vertrouwen dat het
goed komt. Dus dan ga je weer op weg, naar een onbekend gebied, en
onbekende mensen. Naar mensen waar iedereen een vooroordeel over heeft.
Maar toch, doe maar. Op de terugweg een gesprek van mens tot mens, een
gesprek over wat mensen echt raakt. Hoe het afloopt met de aankoop is
nog onbekend, maar dat zal uiteindelijk goed komen. Dit verhaal lijkt
veel op hoe wij zijn verhuisd naar De Harmonie en op het goede gevoel dat
ik bij onze kerkdiensten heb en het feit dat we elke week stoelen moeten
bij plaatsen; dat alleen al geeft een positieve vibe aan de dienst. Het uitdelen van talenten door de diakenen daagt ons uit en zorgt er mede voor dat we in deze
nieuwe omgeving onszelf opnieuw uitvinden tot een gemeenschap.

Jan van Leeuwen
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen maart 2019

‘Alle werkelijke leven is ontmoeting.’ Deze uitspraak van Martin Buber trof mij. Om die ontmoeting te ervaren is een goede ruimte nodig. Mensen die zich voor elkaar openen, zonder oordeel, met respect. Mensen die elkaar bevragen; zoekend, de ander tevoorschijn luisterend. Die ruimte hebben we in De Harmonie gevonden. Wat een positieve geluiden hoor ik om me heen, zo na het afscheid van de Exoduskerk. Eerlijk gezegd had ik er alle hoop op, ik speel daar al een jaar klarinet op woensdagavond. Binnenkort gaan we er ook onze hoogtijdagen vieren. De ruimte wordt steeds meer gewijd met ontmoetingen door de muziek, de teksten, rituelen. Ja, ook het vuur en de stekelige bol in de paasnacht keren terug. Er wordt gedoopt, belijdenis afgelegd. Ik verheug me erop. Geen gek idee ook om ons nieuwe jaarthema ‘Harmonie’ te laten zijn. In dit gebouw zullen de majeur, mineur, dissonanten en samenklanken onze ontmoetingen kleur geven. Even vooruitkijken: 16 mei is een avond die u niet moet missen. Dan gaan we het over onze ervaringen met vrijzinnigheid hebben. De VVP (Vereniging van Vrijzinnige Protestanten) en de provinciale VVP gaan informatie geven over de vereniging en er is natuurlijk gelegenheid tot gesprek.

ds. Martine Wassenaar
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen februari 2019

Een nieuw bericht over wee en wel, over dood en leven, over vooruit en achteruit. Klinkt best cryptisch, maar geeft wel weer wat in het nieuwe jaar reeds langsgekomen is vanuit mijn gezichtspunt: afscheid van de Exoduskerk, aankomst bij De Harmonie, sterfgevallen van jonge mensen, huwelijksjubilea, stellige verklaringen en liefdevolle omgang daarmee, groot tekort op de begroting, Actie Kerkbalans. Telkens zaken die niet met elkaar in verband staan maar wel aan elkaar raken. Ik begon al over wee en wel, dood en leven. Dat is de volgorde waarin ik januari beleef. Dat is ook de situatie waaruit wij elke keer weer, in liefde naar elkaar, vooruit mogen en kunnen leven. Maar dat is ook de situatie zoals ons leven er uit ziet: wee hoort bij wel, stelligheid wordt teniet gedaan door liefde, tekorten worden goedgemaakt door gulheid, verlies van gebouwen door saamhorigheid van de gemeente, maar dood… ik weet het niet… Ook hier is liefde, gedragenheid een hulpmiddel voor de achterblijvers… hoop ik. Zoals wij elke zondag zeggen: ‘Een opdracht aan ons leven’.

Jan van Leeuwen

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen januari 2019

Salut d’Amour, een stuk voor viool en piano van Edward Elgar, gehoord aan het einde van het jaar bracht mij in mijmerstemming over het loslaten in liefde van alles en iedereen die me dierbaar waren en zijn. Elgar schreef het in 1888 als een ‘Liebesgruss’ aan zijn verloofde. Van liefdesgroet naar afscheidsgroet is dan nog wel een hele stap. Maar begin en einde zijn in elkaar geknoopt. De Alfa en de Omega, een cirkel, Yin en Yang, alles heeft een verband. Ook de evangelist Lucas verwijst in het begin van zijn evangelie, bij het opdragen van het kindje Jezus in de tempel ook al naar zijn einde. ‘Hij zal een teken zijn dat betwist wordt en zelf zult u (Maria) als door een zwaard doorstoken worden.’ Zegen en vloek ineen. Wij, mensen van het Open Pastoraat, hebben hopelijk ook met een groet vol liefde de Exoduskerk verlaten. We richten ons op een nieuwe toekomst samen in het nieuwe jaar. We weten niet hoe het ons zal vergaan, of we bij elkaar blijven, of er nieuwe mensen bij komen, maar we mogen er wel op vertrouwen dat de Nabije met ons meetrekt.

ds. Martine Wassenaar

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen december 2018

een boom aan stromen levend water
vruchten zul je dragen
blad dat niet vergeelt
het zal je goed gaan

Bovenstaande tekst uit de bundel Halverwege, 75 psalmen vrij van Huub Oosterhuis spreekt mij in tijden van verandering bijzonder aan. Mensen, dingen, gevoelens en gedachten stromen voorbij, maar de mens blijft als een boom. Alle veranderingen zijn als levend water; ideeën of ontwikkelingen die je verder brengen in het leven. Op elk moment in het leven heb je als mens ‘vruchten te dragen’, zo bezingt Oosterhuis hier. Je hebt iets waardevols toe te voegen aan jouw leven en aan het leven van anderen. We staan op het punt afscheid te nemen van onze vertrouwde Exoduskerk. Velen zijn hier gedoopt, hebben belijdenis gedaan, zijn er getrouwd en hebben hun geliefden vanuit dit markante gebouw begraven. Een kerk heeft daardoor een eigen betekenis in het leven van mensen.
Maar is het vertrek vanuit dit kerkgebouw dan het einde van ons samenzijn? Dat is niet aan het gebouw te bepalen; dat is slechts het stromende water. Wij kunnen zelf als bomen aan dat water vruchten dragen en zo gemeenschap zijn en blijven. De laatste regel is voor mij de meest hoopgevende: ‘het zal je goed gaan’. Het maakt eigenlijk niet uit wat er gebeurd. Het maakt niet uit hoeveel water er ook voorbij stroomt. Het zal je goed gaan. Het kijkt door alle gevoelens van afscheid heen naar de nieuwe wereld die komen zal. En u en jij hebben daar -vruchten dragend- op uw en jouw eigen wijze een prachtige bijdrage in. Het zal je goed gaan!

Wouter Voshol,
wnd. voorzitter kerkenraad

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen november 2018

Dag mensen
Het eind van het jaar is in zicht, het eind van het kerkelijk jaar ook, en daarna begint het weer helemaal opnieuw. Het eind van het jaar is in zicht, maar het leven, het handelen, het besturen, het vieren, het dienen, het zijn, het liefde geven, het liefde ontvangen, het gemeente zijn gaat gewoon door. Het mooie van jaarwisselingen (kerkelijk en wereldlijk) is dat ze alleen een markering in de tijd zijn, maar de tijd nooit stilzetten. Het mooie van kerkenwerk is dat het ingebed is in de gemeenschap, maar nooit stopt en altijd weer opnieuw op enigerlei wijze doorgang vindt. Dat is tenminste zo als wij voldoende geïnteresseerd zijn in ons gemeente-zijn, en weten dat het zijn van een gemeenschap veel goeds brengt, maar ook veel inzet vraagt (zowel in handelen als in zoeken naar verdieping in kerkdiensten en vorming en toerusting als ook in materiële bijdragen). Een gemeenschap, die de kerk is, bestaat bij de gratie van die gemeenschap. En onze gemeenschap op basis van geloof in die E/ene of dat ene!?!

Jan van Leeuwen
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen oktober 2018

Dag mensen,

Grenzen overstijgen
Gaat de Brexit nu wel of niet door, moeten we rekening houden met tijdverslindende grenscontroles? Welk land opent haar grenzen voor vluchtelingen? Is er een grens aan het leven? Welke grens trekken wijzelf als het gaat om onze tijdsbesteding aan gezin, werk, hobby en kerk?
Het boekje ‘Spelen met grenzen, over contrastervaringen’ van Sigrid Coenradie en Koen Holtzapffel is vers van de pers op mijn bureau verschenen en samen met het boek ‘Grenzen stellen’ van Anselm Grün, in wiens abdij in Duitsland ik met vakantie was, vormen zij mijn inspiratiebronnen voor de bezinningsdag van de wijkkerkenraad op zaterdag 6 oktober. Samen gaan we nadenken over vragen als: Welke grenzen ben jezelf in je leven tegengekomen? Welke grenzen ben je toch overgegaan, wat heeft het je gekost en wat heeft het je gebracht? Bovenstaande vragen kunnen voor een ieder van ons op bepaalde tijden belangrijke vragen zijn.
Deze zomer ben ikzelf over mijn gemeentegrens Katwijk heengegaan en heb mij gevestigd in de stad Gorinchem. Daar heb ik een leuke flat gevonden in de Gildenwijk. Het onderwerp ligt me dus wel. In de vakantieperiode zijn er heel wat landsgrenzen gepasseerd, bij de meesten hebben we nog maar amper opgekeken of er bij stil gestaan. Maar voor sommige moet je een visum hebben en kan het zweet je in de handen staan, als de douane je ondervraagt, zoals in Rusland en Israël.
Een grens is niet niks. Grenzen waren voor de Romeinen en Grieken heilig. Dat vind je terug in het Latijnse sanctus. Dat komt van het woord sancire, wat afbakenen, afzonderen betekent. In onszelf hebben we ook een heilige ruimte, een ruimte waar we geheel bij onszelf kunnen zijn, waar niemand ons kan kwetsen of manipuleren. Een ruimte die we dan ook geregeld moeten opzoeken, misschien zelfs verdedigen. Het middelpunt van waaruit we kunnen handelen, beslissingen nemen en onze grenzen kunnen aangeven.
Uit de verhalen over het optreden van Jezus ten aanzien van de vele zieken, en de strikvragen die de schriftgeleerden voor hem hebben, kunnen we leren hoe we op een vruchtbare manier grenzen kunnen stellen. Soms zien we dat vrij nemen, de berg op of de woestijn in gaan en bidden een krachtig middel zijn om het eigen middelpunt te vinden. Bij de tempelreiniging is de boosheid van Jezus een kracht, waardoor hij een duidelijke grens trekt en een einde maakt aan het geldelijk gewin in de tempel. Bij de sluwe vragen van de schriftgeleerden past Jezus zich uit respect voor de mening van die farizeeërs niet aan hen aan, zoals wij vaak doen en waarmee we vaak ons eigen zelfrespect verliezen. Jezus gaat zich ook niet verdedigen, maar hij neemt zelf het initiatief, stelt vaak een tegenvraag, benadrukt zijn eigen grens, geeft geen toelichting. Hij blijft soeverein handelen, vanuit zijn middelpunt.
Naar verwachting moeten wij onze Exoduskerk verlaten. Wij trekken als het ware naar een ander land en zullen bij de grens onze identiteitspapieren misschien wel moeten tonen. Dan is het goed als we ons voorbereid hebben, weten wie we zijn, wat we te bieden hebben, wat te leren, welke compromissen gesloten moeten worden enzovoort. Ik hoop dat niet alleen de wijkkerkenraad zich met grenzen en identiteit gaat bezig houden, maar dat iedereen ermee aan de slag gaat. Loesje zegt het zo:
Een grens is eigenlijk een wens om verder te gaan.
Ds. Martine Wassenaar
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen september 2018

Dag mensen,
Het mooie ‘dromen thema’ uit de zomerdiensten (Open Pastoraat en Dalem-Gorinchem-Oost) in het kort: ‘Zonder dromen geen leven’, ‘In je ergste dromen is Ik Ben aanwezig’, ‘De ladder van je droom is zelden concreet, maar start bij hier woont God’, ‘Dromen van Salomo en Nebukadnesar, het diepste wat in je omgaat’, ‘Wonen in je dromen door zomerdienstlied en psalm 63 verwoord’.

Enigszins verdrietig kwam ik elke zondagmorgen in de kerk doordat ik onderweg naar de zomerdienst zoveel leden van de Protestantse Gemeente Gorinchem groette; we gingen ieder een kant uit. Toch leven wij allemaal van die ene Droom en dat ene Vergezicht. In de zomervakantie dromen we los van elkaar. Als wijkgemeenten verschillen we. Velen van ons bezoeken in de vakantie een andere kerk. Vaak zeggen we iets van:
Mooie dienst, gelukkig is het bij ons anders.
Mooie dienst, deze invulling zou bij ons een verrijking zijn.
Mijn droom is dat we als Protestantse Gemeente Gorinchem zomerdiensten houden, iedere week verzorgt één wijk de dienst, zodat we dan kunnen praten over het goede in deze diensten, en met verlangen weer uit kunnen kijken naar de eigen diensten.
Sommige dromen zijn te verwezenlijken ….
Jan van Leeuwen

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen juli 2018

Dag mensen,
Sense of Place Gevoel voor plaats, de ziel van de plaats; de plaats, je plaats in het geheel. Wat betekent het om op je plaats te zijn? Waar was je dat niet? Wat zegt dat over je verleden en je toekomst? De Oerolkenners weten het al, waar mijn inspiratie voor deze kolom vandaan komt. Juist ja; Terschelling, theater, muziek, creatieve-en landschapsinstallaties, zee, wind, strand en wad. Voor mij een grote vindplaats van rust en inspiratie en ja, ook spiritualiteit. Het onzichtbare wordt zichtbaar gemaakt, je kunt het ervaren. De vrijzinnigheid geeft ons daartoe ook volop de ruimte. Ook in onze diensten heeft dans, een schilderijbespreking of het luisteren naar niet strikt religieuze muziek een plek gevonden. De VVP (Vereniging Vrijzinnig Protestanten), waar het Open Pastoraat lid van is (en u ook zelf lid van kan worden), schenkt daar op haar websitepagina (www.vrijzinnig.nl) met het project Vrijzinnig Perspectief dan ook veel aandacht aan. Tijdens mijn kennismakingsbezoeken heb ik gemerkt dat veel OP’ers dat helemaal niet weten, dat er al een meer dan 100 jarige vereniging is, waar we met onze eigenzinnige vrijzinnige gedachten en overpeinzingen aan de aanlegsteiger kunnen afmeren: a sense of place. Juist in onze Pioniersgroep wordt op de vergaderingen volop gebrainstormd over hoe we onze eigen leden, maar zeker ook de randkerkelijken en andere zinzoekers, met activiteiten die de verbinding zoeken met zichzelf, de anderen en het Onnoembare een steiger kunnen bieden. U heeft er misschien nog niet zoveel van gemerkt, maar in het komend seizoen zal het u gaan opvallen. Verdwijnen dan de traditionele kerkdiensten? Nee, gelukkig niet, maar er zal wel een ander aanbod komen. Op startzondag 2 september kunt u dat zelf ook ondervinden.
Ds. Martine Wassenaar

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen juni 2018

Dag mensen
Ik sta met mijn rug tegen de muur; in de zon, tegen de warme muur. Ik sta te wachten en kijk.
Ik sta tegen de muur, met mijn rug tegen de muur; maar ik geniet van de zon, geniet van het wachten en geniet van het kijken.
Ik sta met mijn rug tegen de muur en heb ondertussen veel gezien, het gevoel zegt: kom op – aan de gang, ga weer iets doen. Maar … ik sta met de rug tegen de muur, in de zon, dat wel.
Soms, in de kerk sta je ook tegen de muur; te wachten en ondertussen te genieten van de zon (spellingscontrole geeft hier zondag dat is denk ik wel relevant in dit geval). En soms denk je weleens: Schiet op, kom van die muur af, ga zorgen voor voldoende inkomsten om gemakkelijker te praten over pastorale-inzet en kerk(ver)bouw. Maar dan sta je in de zon, met je rug tegen de muur, het is wel prettig ondanks het feit dat je niets doet.
Die pret, dat genoegen, dat is straks voorbij; het wordt avond, en dan moeten de boodschappen in huis zijn.
Een zonnige groet, Jan van Leeuwen

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen mei 2018

Dag mensen,
Nieuwsgierige vragen op de Daltonschool in Gorinchem van vrnl. Islamitische kinderen over dominee zijn en het christelijk geloof, zetten ook mij weer aan het denken.
Samen met de pastoor was ik uitgenodigd om geïnterviewd te worden door kinderen van groep 7 en 8 van de Daltonschool. De week erna zouden een imam en rabbijn geïnterviewd worden. Nieuw voor de school en nieuw voor mij.
De kinderen hadden opdracht gekregen om vragen op te stellen. En die hadden ze:
Wat vier je met pasen en met kerstfeest?
Wat is het doel van het geloof?
Wat is het verschil tussen een dominee en een pastoor?
Hoeveel wetten hebben jullie?
Hoe doop je en wat betekent dat?
Zelf had ik mijn witte toga en verschillend gekleurde stola’s, vol symbolen meegenomen; een bijbel; de paaskaars en een collecte zak. Ze waren vol verbazing, doe je rijst in die zak en strooi je dat uit? Hoe lang is die kaars? Kun je in die bijbel zelf lezen en begin je dan niet achteraan?
Pinksteren kenden ze geen van allen en ja hoe leg je dat dan uit; Heilige Geest? Een jongetje dacht dat de duif op de rode stola, de Phoenix is, die verrijst uit de as, ook nog niet zo gek bedacht.
Het uur vloog voorbij met een 40-tal levendige, nieuwsgierige kinderen en voor het eerst bedacht ik me hoeveel er wel niet uit te leggen is over ons geloof, de geloofstaal die we spreken, hoe onbekend onze symbolen ook geworden zijn. Zou onze eigen jeugd ook nog zo onbevangen vragen willen stellen aan de dominee?
Natuurlijk heb ik me voor volgend jaar opgegeven, want de vragen zijn het waard om opnieuw overdacht te worden en het is een hele uitdaging om ze in begrijpelijke taal uit te leggen.
Probeert u het ook maar eens.

Ds. Martine Wassenaar
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen april 2018

Dag mensen,
Al een aantal weken borrelt een verhaal, een bewondering door mijn hoofd. Een bewondering voor een stad die mede is vormgegeven door een geinspireerde kunstenaar. Een kunstenaar die zijn inspiratie heeft gevonden in het Rooms Katholieke geloof. Ik ben onlangs in die stad geweest en ben onder de indruk geraakt van het perfectionisme, de drang naar het totaal plaatje, en de de gave om dit ook te realiseren. De kunstenaar is een briljant mens geweest, waar nu nog dagelijks mensen van genieten.
Briljant zijn, grootse zaken realiseren, een kerk bouwen, visie voor de lange termijn het slaat allemaal terug op Gaudi. Echter … door een alledaags/armoedig uiterlijk, en een bijzonder ongeluk kwam deze briljante geest tot zijn einde. Hoe moet ik deze schoonheid en het platfloerse van een tram-ongeluk, nu rijmen met het OP en de PGG. Hoe moet ik het rijmen met het wezen van kerk?
Ik weet het niet, behalve dan dat je zo af en toe stil wordt van hetgeen je ziet, hoort, ruikt en ervaart in je omgeving. Nu ik dit opgeschreven heb bedenk ik me dat dit een vrije vertaling is van Artikel 2 van de Nederlandse Geloofsbelijdenis; ook mooi dat het heden en verleden zo met elkaar verstrengeld zijn.
Jan van Leeuwen

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen maart 2018

Dag mensen
Na de vele ontmoetingen, gesprekken en vergaderingen van de afgelopen twee maanden, was ik vorig weekend enorm blij met een bezinnings-etmaal in Steenwijk.
Juist in deze veertigdagentijd heb ik zo wie zo al een hang naar stilte en meditatie, maar daar kwam het maar niet van.
In de tijd dat ik Remonstrants predikant was in Boskoop, ging ik vier keer per jaar naar de “Remonstrantse orde”.
Van vrijdagmiddag tot en met zaterdagmiddag kwamen we met een kleine groep Remonstranten bij elkaar op de Hoornse boeg, een mooi landgoed op de Hilversumse heide, voor een sobere maaltijd, meditaties, vieringen en verdiepingsgesprekken.
Echter de Hoorneboeg werd verkocht en een nieuwe plek werd gezocht. De naam veranderde naar Bezinningsetmaal en ook de opzet.
Het komend jaar gaan we ons bezig houden met onze eigen geloofsweg. Ik besloot mijn man Henk ook te vragen om mee te komen, want iedereen kon er naartoe.
Na een heerlijk diner, hebben we afbeeldingen van de spirituele weg van een labyrint, een berg, of de zee bekeken. Wat drukken die beelden uit en wat zou het beeld zijn om onze eigen tocht uit te drukken? Naar deze vragen keken we aan de hand van beeldende kunst en teksten uit de mystieke tradities, met name van Dorothee Sölle.
Vervolgens was er tijd om onze eigen geloofsweg uit te drukken in tekeningen. Nu kan ik niet tekenen, maar gedachten en herinneringen in een vorm gieten werkt voor mij wel verhelderend.
Daarnaast was er 3 keer een korte viering met veel mantra’s uit Taizé en stiltemeditaties van 15 minuten.
Daarnaast konden we heerlijk wandelen in de natuur rondom Friedesheim, een van oorsprong doopsgezind huis.
Wanneer u zich ook wilt bezinnen, andere wilt ontmoeten, dan bent u zeker welkom
Data: 1-2 juni, 24-25 augustus, 30 november-1 december. Opgave bij het Landelijk Bureau 030 2316970, info@remonstranten.nl of bij Henk van den Berg, henk@deheerlykheit.nl

Ds. Martine Wassenaar
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen februari 2018

Dag mensen,
Afgelopen zondag was ik in de grote kerk in verband met de bevestiging van ambtsdragers. Een goed gebruik om bij elkaar te komen bij bijzondere diensten.
De preek ging over vinden, gevonden worden, zoeken en weer vinden. Een preek in het verlengde van de intrede dienst van Martine. Beide voorgangers gaven weer dat we mogen stralen, dat we mogen zijn wie we zijn, en dat daardoor anderen zien wat voor moois wij hebben gevonden.

Oeps, gevonden …. Daar heb ik eerder iets over geschreven, nl. dat wij binnen het Open Pastoraat van het zoeken zijn en vinden niet het hoofddoel is.
De wijsheid van afgelopen twee zondagen is, dat vinden voor mijzelf nog steeds geen doel is, en zoeken wel. Maar ik heb die zoekactie voor mezelf wat nader gespecificeerd. Volgens mij ben ik zoekende, in de wetenschap dat ik gevonden bèn. En daarbij heb ik voor mezelf ook het gevoel dat ik zoekende ben in vrijheid. Zoekende naar wijsheden binnen eigen en andere tradities. Zoekend naar zaken, waardoor wij en andere tradities geraakt worden. Zoekend naar de beleving van wat wij soms, heel voorzichtig god noemen, en anderen uitbundig GOD noemen. Beleving, een zoektocht, maar wel vanuit een degelijke basis, een eeuwenoude traditie. Waarbij onze christelijke traditie ons leidt naar een door het Christendom geïnspireerd godsbeeld.
Anderen vinden hun beleving en zoektocht in de Islam, het Boeddhisme, het Jodendom of het Hindoeïsme. Wij mogen en kunnen er van leren, elke dag ons blikveld verruimen, nog steeds kijkend vanuit ons (gevonden) zelf.

Jan van Leeuwen
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen november 2017

Dag Mensen,
Het is weer zover: ’s ochtends is het donker als ik naar mijn werk ga, en ’s middags is het donker als ik thuis kom. Je voelt je als een mol, want ook tijdens werkuren is er weinig daglicht. Het is de periode die je op 22 juni al voelt aankomen, maar die nu toch wel definitief zijn beslag krijgt. En dan begint de periode van bezinning die we advent noemen.
Vreemd genoeg wordt op veel plaatsen juist tegen het eind van het jaar veel werk verzet, werk dat nog even voor het eind van het jaar af moet zijn. En dan, o groot geluk, is het eindelijk 22 december. U begrijpt mijn gevoel voor deze periode van het jaar: in het begin lijkt de periode zo mooi maar langzaam maar zeker wordt het donker.
Hoe zal ik deze periode nu eens in verband brengen met het kerkelijk leven? Veel valt er over te zeggen, je kunt een positieve draai geven door de kaart van het verwachte terugkomende licht te spelen, maar je kunt ook accepteren dat er periodes zijn die donker zijn, en nog donkerder worden. Je hebt er mee te dealen, en om de tijd te verdrijven is het goed om hard te werken. De losse eindjes bijeen te binden, financiën op orde, je realiseren dat groei alleen maar kan als de basis gezond is. Dan hebben we het onder andere over de inrichting en het onderhoud van gebouwen, het aantal predikantsplaatsen en bijbehorende pastorale zorg.
Het moet nog even af, kom op, schouders eronder. Als we het samen doen, dan kunnen we bergen verzetten, en de wonderen aanschouwen.

Jan van Leeuwen
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen oktober 2017

Dag Mensen,

Reformatie, repeterende breuk maar ook samenvoegen (is ook een opnieuw formeren). De kerk is een levende organisatie, waarin mensen zich door de eeuwen heen verbonden hebben gevoeld. Dit met name door de boodschap van bevrijding.
Aan de andere kant zijn wij als kerk (maar dat geldt voor elke organisatie) geneigd om de organisatie belangrijker te maken dan het doel van het zijn. Als organisatie willen we zichtbaar zijn, als organisatie willen we omzien naar mensen, als organisatie gunnen we anderen de vrijheid die de basis is van ons heilige boek. En dan … is er weleens sprake van het in verdrukking raken van mensen en het in verdrukking raken va ideeën.
Binnen de reformatie hadden we het goede gebruik om dan maar in kleiner comité verder te gaan. Dit kwam deels ten goede aan de ideeën van bevrijding, maar leidde deels tot grote verkokering, en zelfs tot verschillen in traditie.
De reformatie heeft ons veel goeds gebracht. De reformatie heeft ons ook dichter bij het woord gebracht. Nadenken, en met verstand beleven. We mogen trots zijn, om in deze traditie te staan (maar dat geldt voor iedereen, die in willekeurig welke traditie staat). Elke traditie vormt mensen die daarin groot worden en geeft ze op een bepaalde manier houvast, aan elkaar en aan iemand of iets dat de we soms voorzichtig God noemen.

Jan van Leeuwen
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen september 2017

Dag mensen,

Sinds kort werk ik in een andere stad, maar dan ook midden in die stad, ver in Brabant.
Als je een stad bezoekt, ga je weleens een kerk bezichtigen. Ik stap zo’n kerk (meestal één uit een heel andere traditie) dan, enigszins beschroomd maar eerbiedig, binnen. En als je dan binnen komt is er iets, dat ervoor zorgt dat bijna alle mensen stil worden.
In de Rooms Katholieke traditie is kerkgang ook niet alleen voorbehouden aan de zondag. Ik heb dus de koe maar bij de hoorns gevat, en ben mijn middagpauze in een kerk gaan doorbrengen. Nog steeds beschroomd, ik hoor daar niet, maar wel nieuwsgierig, naar wat daar gebeurt, hoe de mensen reageren, hoe het licht door de ramen fluistert.
Ik ben geraakt, vier dagen per week, rust, een stuk orgelspel, een psalm en andere schriftlezingen. Ik ben blij met onze mede gelovigen in meer zuidelijk gelegen oorden. Zij hebben met het openstellen van de gebouwen een opening gemaakt naar het grote licht.
Overigens, is de openstelling van de Grote Kerk in Gorinchem op maandagmorgen ook een groot goed, waarvoor ik de wijkgemeente Grote Kerk dankbaar ben. Ook daar is een opening, tussen het marktgeruis, een opening naar het grote Licht. Een zichtbare aanwezigheid, en niet een statisch oud gebouw zonder zeggingskracht. Beide gebouwen leven, en zijn geen gestolde historie, zij leven, door de intentie waarmee mensen samenkomen.

Jan van Leeuwen
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen augustus 2017

Dag mensen,

Afgelopen zondag was het startzondag. Het begin van een nieuw kerkelijk seizoen. Het nieuwe jaar inluiden stond centraal in de dienst.
Veel mensen zijn gewend om voor het nieuwe jaar goede voornemens te maken. Ik ben persoonlijk niet zo van de goede voornemens, misschien omdat ik mijzelf te goed ken en dat goede voornemens leuk zijn voor een paar dagen (misschien een paar weken) maar dan in ieder geval bij mij weer naar de achtergrond verdwijnen.

Wel ben ik iemand die wensen uitspreek voor een nieuw jaar, dat kan zowel aan het begin van een echt nieuw jaar, maar ook voor een nieuw levensjaar, maar ook voor een nieuw kerkelijk seizoen. Zo heb ik voor ons als Open Pastoraat voor dit jaar een aantal wensen.
Ik hoop dat we in dit seizoen weer een eigen predikant mogen krijgen. De berichtgeving vanuit de beroepscommissie is positief. Ik hoop echt dat er binnenkort goed nieuws te melden is en dat we een nieuwe predikant welkom kunnen heten in onze gemeente.
Mijn tweede wens voor het Open Pastoraat is dat we het jaarthema met elkaar kunnen omarmen en uit kunnen uitdragen. Het jaarthema dragen en gedragen worden geeft het echt gemeente zijn weer. Iedereen kent momenten in het leven waarin je je sterk voelt en de hele wereld denkt aan te kunnen. Op deze momenten kan je er voor andere zijn, mensen meedragen door iets voor ze te betekenen. Ik denk dat iedereen ook wel momenten kent dat de wereld zo groot lijkt dat je het liefst thuis op de bank blijft zitten of bijvoorbeeld door een ziekte of beperkingen echt niet meer mee kan draaien in het ‘normale’ dagelijkse leven. Op die momenten is het fijn om je gedragen te voelen door de gemeente door een bezoekje, een berichtje, een bloemetje.
Ik vind de volgende tekst van Huub Oosterhuis heel passend bij dragen en je gedragen voelen. Deze tekst geeft mij kracht om elke keer weer op te staan en door te gaan: “Die mij droeg op adelaarsvleugels, die mij hebt geworpen in de ruimte, en als ik krijsend viel, mij ondervangen met uw wieken en weer opgegooid, totdat ik vliegen kon op eigen kracht.”

Anneke van Dalen
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen juli 2017

Dag mensen,

De zomervakantie is een periode waarin Nederland maar voor de helft functioneert. En een periode waarin veel mensen op weg gaan om andere vergezichten te zien, waarin rust te vinden is die weer kracht geeft voor de rest van het jaar.
De Handelingen der Apostelen vertellen over reizen van bijvoorbeeld Paulus. Hij deed het toch maar, als tentenmaker de kost verdienen en in de overgebleven tijd nadenken en spreken over een nieuwe spirituele weg.
Soms denk ik wel eens, dat de verwijzing naar ons Joods-Christelijk verleden niet helemaal correct is, maar het doen en laten van Paulus het grootste effect heeft op waar we in Europa mee te maken hebben.
Een andere aspect van de rondreizen van Pauls, is dat hij voorzag in eigen levensonderhoud. Dat vind ik mooi. We kunnen veel willen vertellen, hoge idealen hebben, mooie kerkgebouwen willen plaatsen, maar we moeten wel zorgen dat we te eten hebben. De uitspraak van Paulus: “Wie niet werkt zal niet eten”, heeft voor mij dan ook een positieve betekenis. We zijn volledig verantwoordelijk voor onszelf.
Dat betekent niet dat we niet voor elkaar moeten zorgen, dat we niet elkaar moeten helpen in ons denken en ons doen. Dat is een belangrijk deel van ons menselijk handelen. Paulus schrijft daar zelf ook voldoende over.
Die eerder genoemde eigen verantwoordelijkheid, betekent wel dat we die hulp, indien van toepassing, moeten willen aanvaarden. Dat is moeilijk, maar zorgt ervoor dat we meer mens worden.

Nog twee boeken tips, die handelen over de eigen verantwoording, maar zo liefdevol. Kirsten heeft mij de eerste ooit eens aangereikt en nog steeds ben ik ervan onder de indruk. Het betreft ‘De Kabalist’ van Geert Kimpen. Daarnaast kan ik de bundel van Kader Abdolah (de boodschapper en de Koran) aanraden. Deze beide boeken handelen over de eigenverantwoordelijkheid, maar liefderijk geschreven. Beide boeken vallen niet binnen het Christelijke spectrum, maar beide boeken geven zoveel mooie vergezichten!

Jan van Leeuwen
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen mei 2017

Dag mensen,
Er zijn van die dagen…
Zondag 7 mei was zo’n dag. Kirsten Slettenaar was onze voorganger, het voelde vertrouwd. Pastorale zong, er was een fluitiste, allemaal ingrediënten om er een mooie dienst van te maken.
Dat werd het ook, een mooie, feestelijke dienst, waarin drie nieuwe ambtsdragers werden bevestigd.
Irina Angyal en Mariëlle Moret als diakenen en Jan Eigenraam als ouderling-kerkrentmeester.
Welkom! En fijn dat jullie deze taak op je willen nemen.
Lang was er een groot tekort aan ambtsdragers en dat was zorgelijk. Na een oproep begin januari meldden zich kerkleden voor de diverse taken en daar waren we heel blij mee. Dat is dan ook het gevoel dat overheerst: dankbaarheid. In de prachtige schikking op de avondmaalstafel werd dit zichtbaar. Drie rode kaarsen, voor Mariëlle, Irina en Jan en één witte vanwege de dankbaarheid.

Jan, Irina en Mariëlle, mensen met een missie. Jullie hebben je bereid verklaard je in te zetten voor het Open Pastoraat. Wij als gemeente zullen doen wat in ons vermogen ligt om jullie te steunen.

Hank Schuitmaker
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen april 2017

Dag mensen,
We hebben Pasen gevierd.

Pasen: de bomen botten uit, de winter is voorbij, de zon schijnt een gat in de grond: wat ziet het leven er mooi uit.
Pasen: eerst Goede Vrijdag, de bloesem is al bijna voorbij, en pfff, wat is het heet in de zon…

Twee teksten die hetzelfde proberen te vertellen. Twee teksten die Pasen als feest centraal stellen, twee teksten die een andere sfeer achterlaten, twee teksten geschreven door één persoon. De gebruikte taal is verschillend, de gebruikte werkelijkheid hetzelfde. Het snakken naar Pasen is hetzelfde.

De grap is dat we iets dat voor ons zeer belangrijk is op verschillende wijzen kunnen verwoorden, maar ook op verschillende wijzen kunnen horen en tot ons door laten dringen. Soms verwachten we een wijze van vertellen van iemand, en horen dan niet naar wat er werkelijk gezegd wordt. Soms verwachten we van onze toehoorders een wijze van luisteren, en spreken dan ook in die taal.

In de laatste Algemene Kerkenraadsvergadering hebben wij tijdens de bezinning gesproken over de moeilijkheid van taal, en hoe moeilijk het is om elkaar te verstaan. Wij willen pionierend op zoek naar een vorm van kerk-zijn. Daar zit een hele geloofs- en belevingsachtergrond achter, maar soms lijkt het (gekleurd door de verwachting van de luisteraar, en gekleurd door het bekend veronderstellen van denkbeelden van de spreker) alsof we maar wat doen. Mijn overtuiging is het dat we met het Open Pastoraat op weg zijn om op een ons passende manier met ons geloof, en met hetgeen wij soms voorzichtig God noemen om te gaan. Wij weten niet waarheen de weg ons leidt, maar de weg is mooi, en van de vergezichten genieten we.
Pasen, het meest grootse vergezicht in onze traditie …

Jan van Leeuwen
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen februari 2017

Dag mensen,
Ik werd kort geleden op het onzalige tijdstip van 7.40 uur gebeld door een voor mij onbekende meneer. Hij sprak met een zwaar accent en had, waarschijnlijk ook door het vroege tijdstip, wat moeite hem te volgen. Hij wilde graag spreken met zijn pastor uit de Exoduskerk. Hij had hem dringend nodig vanwege een sterfgeval in zijn familie.

Nou komt de aanduiding ‘pastor’ ook in onze kerk wel voor, maar toch ging er niet direct een lampje branden. Ook niet toen hij het telefoonnummer ging herhalen (in drie verschillende variaties) en hij allerlei straatnamen erbij ging halen, met namen van mensen die ik echt niet kende. Meneer werd steeds bozer, omdat ik hem niet begreep én omdat hij niet snel genoeg uitkwam bij zijn pastor.

Ondertussen was ik achter m’n iPad gekropen en ben ik wat termen gaan invoeren. Wat bleek: meneer belde niet voor de pastor van de Exoduskerk in Gorinchem. Hij belde voor de pastor van een evangelische gemeente in een totaal andere plaats. Maar wel kerkend in de Exoduskerk. Ik kon hem geruststellen dat hij sprak met iemand van de kerk, maar dat ik hem helaas niet verder kon helpen. Tot mijn grote verbazing kon ik op de website van die kerkelijke gemeente geen telefoonnummer van de pastor vinden. Ook niet in het online-telefoonboek. Deze meneer was dus niet telefonisch vindbaar als je geen nummer van hem had.

Digitale bereikbaarheid is prima en soms afdoende. Het menselijke contact, ook voor het maken van een afspraak, is echter onontbeerlijk. In dit geval was er wegens een sterfgeval dringende pastorale aandacht nodig. En hoe doen wij het? Onze telefoonnummers zijn vindbaar en op verschillende manieren zijn we bereikbaar. En hoe bereidt u zich voor? Weet u wie u kunt bereiken voor pastorale of diaconale vragen?

Hartelijke groet,
Wouter Voshol
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen 21 januari 2017

Dag mensen,
De dagen worden weer langer, de eerste maand van het nieuwe jaar loopt ook alweer naar een eind. Als we toch nog eens terugkijken naar kerst, dan was deze keer wel heel bijzonder. Normaal weten we wat we vieren op zondag, namelijk Pasen – Opstanding. Dit jaar viel kerst op zondag, dus eigenlijk samen met Pasen. We kunnen niet alleen kijken naar wat komen gaat, maar het lichtfeest ook wekelijks met ons meenemen.
Dit is ook de periode van Kerkbalans: hoe gaan we onze gemeenschap financieren? Doen we dat achteraf (om tekorten bij te passen) of geven we vooraf aan wat de kerk van ons kan verwachten? De volgende vraag is natuurlijk wat gaat ‘de kerk’ doen met dat geld, en of ik daar nog enige invloed op heb. Het eerste antwoord is te vinden in de begroting, op te vragen bij de kerkrentmeesters. Het tweede: door de vertegenwoordigers in de Algemene Kerkenraad te vragen waarom bepaalde beslissingen worden genomen, dan wel om zaken te heroverwegen. Dit laatste is natuurlijk het mooiste om te doen via de kerkenraad van het OP, zodat we met breed draagvlak ons gezicht kunnen laten zien.
Het kerkbestuur is een voorbeeld van de manier waarop ons landsbestuur, onze democratie, is gebaseerd. Ook daar komen vele meningen samen en wordt gestreefd naar zo afgewogen mogelijke besluiten. Soms zijn die besluiten vlees noch vis, soms gaat dat radicaal in tegen ons eigen gevoel. Het is geven en nemen. Maar: niets doen, niets zeggen, niets toezeggen, niets geven leidt ertoe dat er voor ons wordt beslist.
Kortom, het nieuwe jaar is begonnen, nieuwe kansen liggen klaar. Laten we met elkaar, omziend naar elkaar, het nieuwe, voor het OP spannende jaar, tegemoet treden.
Jan van Leeuwen

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen 7 januari 2017

Dag mensen.
Voor het schrijven van deze bijdrage werd ik geïnspireerd door een gesprek met Heino Falcke, hoogleraar aan de Radboud Universiteit in Nijmegen, in het programma “Het Vermoeden”.
Het leven een reis…..
Zo aan het begin van een nieuw jaar voelt het als een begin van een reis, een reis waarvan we niet precies weten hoe die zal verlopen. We kunnen immers niet in de toekomst kijken?
Hoe zal het gaan met onszelf, met onze geliefden, de wereld dichtbij en veraf?
Wat zal ons allemaal te wachten staan? Zal het een mooi jaar worden, of juist niet?
We weten het niet, en het heeft iets weg van een zwart gat.
Zwarte gaten kennen we vanuit de wetenschap van de astronomie, waar ze benoemd worden als het einde van ruimte en tijd. Tijd lijkt daar op te houden en de ruimte is zo sterk gekromd dat alles verdwijnt (tekst van Heino Falcke).
We kunnen ons hier nauwelijks een voorstelling van maken, als gewone mensen, en voor wetenschappers is de vraag wat zwarte gaten precies zijn een vraag die nog niet beantwoord is.
Als we naar de sterren hemel kijken kunnen we ons klein en nietig voelen, en overvalt ons regelmatig de vraag naar wat onze eigen plaats is in dit geheel.
We zoeken houvast, in de ontmoeting met elkaar en met dat wat wij God noemen.
Dat goddelijke, dat wat ons helpt op onze weg door het leven, waar vinden we dat?
We vinden het in gesprekken over wat we denken en wat we lezen, zoals bij Tolstoi, een beroemde Russische schrijver: “Dat wat wij God noemen zien we zowel in de hemelen als in ieder mens”.
Dit motto wil ik u graag meegeven voor dit nieuwe jaar dat voor ons ligt.
Hank Schuitmaker

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen december 2016

Dag mensen.
Nadat de apostel Paulus was “aangeraakt” toen hij op weg was naar Damascus om de volgelingen van Jezus te arresteren leefde hij werkelijk in adventstijd. Dat werd mij duidelijk bij het beluisteren van een uitvoering van het oratorium van Händel “the Messiah”. Händel gebruikt in het tweede deel teksten van Paulus uit de brieven die hij schreef aan de verschillende Christelijke gemeenten die hij had bezocht. Uit de eerste brief aan de gemeente van Corinthe schrijft Paulus aan het einde van zijn brief: “Let op want ik vertel jullie een geheim. We zullen niet allen overlijden, maar we zullen allen veranderen. De doden zullen opgewekt worden in onsterfelijkheid. Dat alles zal gebeuren in een oogwenk bij de laatste bazuin. Het is door Händel magistraal op muziek gezet. Het is alsof de zanger het ons zelf in het oor wil fluisteren. Maar dan komt de trompet en wordt de aria een uitbundige geloofsbelijdenis. Wij, en ook Händel weten dat die wederkomst nog steeds op zich laat wachten. Ik denk echter dat Paulus in alle oprechtheid geloofde dat die wederkomst nog tijdens zijn leven zou geschieden. Hij leefde werkelijk in advent.
Wanneer u de mogelijkheid hebt om “the Messiah” te beluisteren, luister dan goed naar dat laatste deel. Luister naar dat geheimzinnige begin van de aria en laat u meevoeren naar de overwinningstonen. De toekomst is begonnen. Voor Paulus de realiteit van toen, voor Händel het tonen van zijn talent en oprecht geloof, voor ons een opdracht om positief in het leven te staan. Dan voldoet advent aan zijn volle betekenis, op weg naar Kerst!

Matthijs van der Baan.

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen december 2016

Dag mensen,
Laatst ging ik op bezoek bij mijn zoon, die in Engeland woont. Op de kaart van Engeland had ik gezien dat er op mijn weg naar Cambridge een “houten kerk” stond in Greensted, een heel klein dorpje boven Londen. Ik las op mijn IPad dat dit het oudste houten kerkje van de wereld zou zijn. Met behulp van mijn TomTom heb ik het gevonden.
Ik trof het kerkje aan in een typisch Engels landschap van bomen, gras en wandelpaden. De wanden van de kerk werden gevormd door dikke boomstammen maar binnen waren de dakspanten versierd met houtsnijwerk. Het kerkje bleek nog volop in gebruik. Elke dag was er wel een dienst en de kerk werd heel goed onderhouden door, naar mijn mening, een kleine gemeente. Ook buiten om de kerk heen was het kerkhof verzorgd en vond ik een graf dat, volgens opschrift, het graf van een Kruisvaarder was. Je stapt dan ineens heel ver terug in de tijd.
De kerk en het geloof warenlange tijd alom aanwezig in de toenmalige maatschappij. Nu staat de kerk op een zijweg en lijkt ze nog nauwelijks invloed te hebben. Als Open Pastoraat maken we ons dan ook terecht zorgen over de toekomst. Maar wanneer je dan ineens geconfronteerd wordt door geloof van zo lang geleden dat nu nog steeds voortduurt krijg je vertrouwen in de toekomst.
De toekomstige predikant van het Open Pastoraat zal voor mij de zevende predikant op rij zijn. In die tijd heb ik alle ups-en-downs van het OP meegemaakt. Steeds weer was er het vertrouwen dat tegen ons gezegd werd: “Ga maar, Ik ga met je mee!” Dat vertrouwen moeten we dan ook nu uitstralen.
Er zijn veel vragen waarop we graag antwoord zouden willen hebben. De antwoorden komen er, zeker elk op zijn tijd. Bovendien staan we ook in de Protestantse Gemeente Gorinchem niet alleen want in de Algemeen Kerkenraad is duidelijk gezegd dat onze zorg ook de zorg is voor de gehele PGG, dus ook de zorg van de andere wijkgemeenten. Samen komen we er wel uit. We zingen toch niet voor niets in alle diensten van de PGG: “Ga met God en Hij zal met je zijn!”

Matthijs van der Baan.

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Dag mensen november 2016

Dag mensen,
Fijn om op deze vertrouwde manier jullie allen weer te kunnen begroeten. De afgelopen maanden is er veel gebeurd en vooral veel veranderd in mijn leven en dat van mijn gezin. Dan is het fijn om weer even in het warme en vertrouwde Gorinchemse bad te kunnen stappen.
Afgelopen zomervakantie hebben we geklust in ons nieuwe huis in Borne. De dag voor de afscheidsdienst kwamen de verhuizers ons huis in Gorinchem leeghalen. En de dag erna, op 29 augustus, de dag dat de scholen in Twente begonnen en onze kinderen dus hun eerste schooldag hadden, hebben de verhuizers ons huis in Borne volgezet. Naar schatting zo’n 200 dozen en alle meubels en overige zaken vulden het huis ineens. In twee weken tijd hebben Ids en ik zoveel mogelijk orde op zaken gesteld, want op 11 september was mijn intrededienst in Hengelo, voorafgegaan door een housewarming.

Inmiddels begint het hele gezin te wennen: nieuwe scholen, nieuwe buren, nieuwe mensen, nieuw kerkgenootschap, nieuwe gemeente, nieuw huis… Natuurlijk duurt het een tijd voor we echt opnieuw geworteld zijn en nieuwe ritmes hebben gevonden.
En wat is het dan heerlijk om geregeld even terug te denken aan de afscheidsdienst in Gorinchem. Zo warm. Zo hartelijk. Zo fijn om met al die mensen samen te zijn die in de loop van de jaren zo vertrouwd zijn geworden. Al die ontzettend lieve en persoonlijke cadeau’s die we mochten ontvangen – voor zover ik dat nog niet persoonlijk heb gezegd: heel hartelijk dank daarvoor. Eén voor één hebben we ze uitgepakt, bekeken, een plaats gegeven, dankbaar voor de liefde en hartelijkheid die ons daarin tegemoet straalde.

Een heel mooie periode in Gorinchem is afgesloten. Een mooiere basis om nu nieuwe uitdagingen aan te durven gaan had ik me niet kunnen wensen.